وخطوط عابر پیاده امنیت را

و پیچکها در خیابانها  معصومیت یاسها  را به آفت نشسته اند

و این منم شا عری تنها

که هر شب مشق عشق می کند تاعشقش را از یاد نبرد

کوچه پس کوچه های شهر را در می نوردم

تا نظم شعری گم شده را باز یابم

به بالا نگاه می کنم

درختان صد مرتبه بلند تر شده اند و

آسمان هزار مرتبه دور تر

و تو دست نیافتنی تر از هر نظم شعری

برایت نگرانم پریزیدنت

تا رنگ ببا زند از سیاهی که تو نمی پسندیدی

وبا سخنی نگونبختی به دار آویخته


معشوقه ای دل می بندد و


عاشقی دل شکسته


من یک شاعرم بی اعجاز کلامی در شعرم


شعرم نه کسی را بخشوده


نه نگونبختی را به دار آویخته



تنهایم



و تنها می دانم که بخشوده خواهم شد

مقابلیان را به خاطر می سپاریم ریز

                 چهرشان را

بی آن که همرهان خویش را تا کنون

                 دیده باشیم

به من گفتی که حرمت نمک نگه دار

ای پسر

اما بی شک ندانسته بودی

که در این دیار نمک را ارزان تر از خاک رس می فروشند

نه پدر اینجا کسی نمک گیر نمی شود

اینجا نفت است گه جای نمک را گر فته است

اینجا همه در پی گرفتن نفتند

همه نفت گیر و نفت خیز شده اند

و این تنها قبل از زمانی بود که آقایان دیارت

 حق مسلم مان را

با پلشتی بی حد و حصرشان

در کله هایمان تف کنند

و تو هنوز ندانسته ای که انرژی هستهای حق مسلم توست یعنی چه؟

بگذار تا من بگویمت

حق مسلم تو این است که آزاد باشی

رفاه داشته باشی

و هیچوقت فرزند تو از درد بی پد ری رنجیده خاطر نباشد

هنگامی که تو چهار اقلیم راا زپس یافتن لقمه ای نا ن زیرپا می گذاری

پس دیگر هیچوقت به من نگو حرمت نمک نگه دارم

چرا که اینجا... 

                              اما آزادیی کو؟

زندان را به نام آزادی بر ما فروختند

                            اما آزادیی کو؟

آری اینست رسم ناپاکان

                           گهی آزردن و گهی به حبس

کشیدن

ابرها عقده شورشان را

                                   شیرین مینالند

تا سیراب کنند نداشته هایم را

       به این میاندیشم

                      اینک وفردا

                                          که خدایم را خواهم یافت

                                                                اینجا و همه جا

با خنجری در گلویش

                   آکنده از عشق ها ونفرت ها

به پاس تمام....

جنگجویی هستم خسته از جنگ و نا گزیر از آن

شمشیر قلم من است و سپرم آدمیانی که نوشتهایم را

                          خواهند خاند

اینک خسته از جنگ

در فراز و فرود راهی بی مقصد

با شمشیری بشکسته و سپری زنگار بسته ام

و تنها امیدم به نگاه دخترکی است که مرگم او را

                         آرزوست

                                            خداوندا آتش

فکن بر جانم

                       می خواهم تمام شوم

 زندگی نا جوانمردانه آب می کندم

با تو هستم و تو با منی مثل سیگارم

به تو دل می دهم و تو پا پس می کشی

من لهت می کنم مثل سیگارم

 تحملم کن گلم

 مراعاتم کن گلم

ای کاش یه سنگ بودم یا یه تیکه

چوب

ای کاش دل نداشتم

ای کاش نبودم

آه لعنلت بر تلفن

آه که چقدر از تلفن بدم می آید

امروز مادرم زنگ زد و من باز دوباره

فهمیدم خانواده دارم

 خود کشی ام  به عقب افتاد

میخواهم بگریزم از هر آنچه مرا

محدود خود ساخته

میخواهم بگسلم هر آنچه زنجیر  که

 در پا دارم

غافل از صدایی که پیوسته با من

 میگوید 

توپیله ای هستی که سالهاست

 پروانه ات مرده

با شنیدن این صدا می خواهم 

 میخواهم بگریزم از هر آنچه مرا

محدود خود ساخته

  بگسلم هر آنچه زنجیر  که در پا

 دارم 

که هنوز که هنوز که هنوز است

خانواده را خوانواده می نویسم